Natën e 21–22 janarit 1997, në kulmin e tensioneve politike dhe sociale në Shqipëri, Edi Rama, atëherë pedagog i Akademisë së Arteve, publicist dhe bashkëpunëtor i shtypit të lirë, u dhunua brutalisht në banesën e tij në Tiranë, duke përfunduar në spital në gjendje të rëndë.
Ngjarja u bë publike përmes gazetës Koha Jonë dhe mediave të tjera të pavarura të kohës, duke tronditur opinionin publik brenda dhe jashtë vendit.
📰 Si u gjet Edi Rama në spital
Gazetari Hamdi Jupe, i cili e ka njohur nga afër Ramën dhe ka punuar me të në ambientet e “Koha Jonë”, përshkruan momentet dramatike kur miqtë dhe kolegët e gjetën atë në urgjencën e Spitalit nr. 2 në Tiranë.
Sipas dëshmive të publikuara në atë kohë:
- fytyra e tij ishte e mbuluar nga gjaku
- hematomat po përhapeshin me shpejtësi
- buza ishte e enjtur rëndë
- mjekët kërkuan që të mos flitej me të për shkak të gjendjes kritike
Në korridoret e spitalit ishin mbledhur dhjetëra intelektualë, artistë dhe gazetarë, mes tyre edhe Nikoll Lesi dhe Ben Blushi.
⚠️ Pretendimet për autorët: çfarë është thënë publikisht
Edhe pse ngjarja nuk është zbardhur kurrë zyrtarisht, në vite janë bërë publike pretendime serioze, të cituara nga media.
Në një intervistë për Gazeta Dita (23 janar 2016), Izet Haxhia, ish-truproje e Sali Berisha, deklaroi se:
“Rama është rrahur nga katër pjesëtarë të një grupi operativ të SHIK-ut, me drejtues Arjan Çengo. Këtë ma ka pohuar vetë ai. Sipas tij, veprimi është kryer me urdhër të Bashkim Gazidede.”
Këto mbeten deklarime publike, të cilat nuk janë hetuar apo provuar juridikisht deri më sot.
❓ Pse nuk u hetua kurrë rrahja e Ramës?
Pavarësisht peshës së rëndë të ngjarjes:
- nuk ka autorë të dënuar
- nuk ka hetim të rihapur
- vetë Edi Rama nuk ka kërkuar publikisht zbardhjen e çështjes, edhe pasi u bë kryeministër
Pak kohë pas ngjarjes, Rama u largua drejt Paris, duke e lënë pas këtë episod të errët të jetës së tij.
🧩 Një ngjarje e pazbardhur e historisë së afërt shqiptare
Rrahja e Edi Ramës në vitin 1997 mbetet një nga episodet më të rënda të dhunës politike ndaj intelektualëve në Shqipërinë postkomuniste. Dëshmitarë dhe dokumente ekzistojnë, por drejtësia nuk ka folur kurrë.
Një plagë e hapur e asaj kohe, që ende sot mbetet pa përgjigje.